Για παράδειγμα, ο -Α- άξιζε να πετύχει στις εξετάσεις, να κερδίσει το βραβείο ή να πάρει τη δουλειά και αντιστοίχως, ο -Β- δεν άξιζε τέτοια τύχη, δεν άξιζε την απόλυση ή  δεν άξιζε τέτοια σύντροφο.

Κατά έναν περίεργο τρόπο έχουμε συνηθίσει σ’ έναν μεταγενέστερο τρόπο εκτίμησης της αξίας μας. Συνήθως, κρίνουμε την αξία, μεταγενέστερα του γεγονότος. Σπανιότερα δε, συμβαίνει ν’ αποτιμούμε την αξία μας επί του παρόντος, δηλαδή παράλληλα με τη στιγμή ή την περίοδο που συμβαίνει ένα γεγονός.

Ωστόσο, έχετε σκεφτεί ποτέ πόση σημασία έχει να εκτιμούμε την αξία μας προγενέστερα μια κατάστασης; Πόσο πιστεύεις ότι αξίζεις ως εαυτός, πριν μπεις σε οποιαδήποτε διαδικασία να δοκιμαστείς για να εξακριβώσεις αν αξίζεις ή όχι; Γνωρίζεις την πραγματική αξία του εαυτού σου; Πόσο αξίζεις να ζήσεις κάτι στο μέλλον;

Στη ζωή δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε,

αλλά αυτό που αξίζουμε να πάρουμε.

Και αυτό που αξίζουμε, αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαστε.

Αξίζω σημαίνει πως έχω θετικές ιδιότητες, πως έχω γνώσεις, πως έχω προτερήματα. Αξίζω σημαίνει πως έχω προσόντα για τα οποία διακρίνομαι και χαίρω της εκτίμησης των άλλων. Όμως πάνω απ’ όλα, αξίζω σημαίνει ότι αναγνωρίζω και υποστηρίζω, πριν από οποιοδήποτε άλλον, ότι έχω αξία ως άνθρωπος και ως προσωπικότητα.

Το θέμα της Αυταξίας, της αξίας του εαυτού μας, είναι πολύ ιδιαίτερο και αγγίζει πολλές φορές πτυχές του χαρακτήρα και της ζωής μας που μπορεί ηθελημένα να αφήναμε ανεπηρέαστες.

Ίσως, το ότι δεν μάθαμε ν’ αναφερόμαστε στην έννοια του «ΑΞΙΖΩ» αναφορικά με το μέλλον να οφείλεται στον τρόπο που μεγαλώσαμε και σε όσα μας «πέρασαν» οι γονείς μας.

Όμως, μετά από κάποια ηλικία αντιλαμβανόμαστε πως το να είμαστε σε θέση να ξυπνάμε και να λέμε: «Αξίζω μια καλύτερη δουλειά», «Αξίζω μια καλύτερη σχέση», «Αξίζω ένα καλύτερο σπίτι», «Αξίζω καλύτερη αντιμετώπιση», «Αξίζω να ζήσω μια όμορφη μέρα», «Αξίζω το σεβασμό», «Αξίζω να περάσω τις εξετάσεις», «Αξίζω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα», «Αξίζω τα καλύτερα», «Αξίζω να…» με το νου μας καρφωμένο σ’ ένα καλύτερο για μας μέλλον, είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη.

Τίποτα δεν μπορείς να απολαύσεις στη ζωή, αν πρώτα δεν έχεις την επίγνωση ότι το αξίζεις!

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν κάτι που δεν έχει αξία. Μιλάμε και φερόμαστε στον εαυτό μας με τρόπο που δεν του αξίζει. Είναι στιγμές που βρίζουμε αισχρά τον εαυτό μας· σε κάποια ατυχία, σε κάποιο πρόβλημα, σε κάποια απόρριψη ή αρνητική κατάσταση. Και μάλιστα βρίζουμε τον εαυτό μας με τρόπο και ύφος που ποτέ δε θα βρίζαμε άλλο πρόσωπο.

Έχεις πει ποτέ κατάμουτρα σε κάποιον ότι είναι «τόσο ηλίθιος», με τέτοιο πάθος και οργή, όπως π.χ. το λες και ξαναλές στον εαυτό σου;

Η αξία μας δε θα φτάσει ποτέ σε ανώτερο επίπεδο από την πεποίθηση που έχουμε σχηματίσει οι ίδιοι για την αξία μας.

Το να γίνει κάποιος άξιος άνθρωπος είναι μια διαδικασία εξάσκησης και όχι εκ γενετής χαρακτηριστικό. Οφείλουμε να προσέχουμε πολύ τον εαυτό μας. Πιο πολύ απ’ όσο έχουμε συνηθίσει, ακόμα κι ας θεωρηθούμε ελαφρώς εγωιστές. Όχι να γίνουμε σφετεριστές ούτε εγωπαθείς, αλλά να θρέψουμε μια υγιή αγάπη, ένα ενδιαφέρον και μια φροντίδα του εαυτού μας αναφορικά με όσα σκεφτόμαστε για μας, για όσα λέμε για μας και για όσα κάνουμε.

Το θέμα της Αυταξίας μας πρέπει να «δουλευτεί» από εμάς τους ίδιους περισσότερο από το θέμα των επιθυμιών μας, το θέμα των οικονομικών μας, το θέμα των επαγγελματικών μας, το θέμα των συναισθηματικών μας και εν γένει περισσότερο από κάθε άλλο θέμα που μας απασχολεί.

Κι αυτό, γιατί το να προσδιορίσουμε την αξία μας πριν απ’ όλα αυτά, «ανοίγει» το δρόμο προς την απόκτησή τους. Σε αντίθετη περίπτωση, καταλήγουμε να τοποθετούμε ημερομηνία έναρξης στην αξίας μας, γεγονός που είναι ιδιαίτερα εμφανές στις νεότερες ηλικίες.

Τότε είναι που ξεκινούν οι σκέψεις: «Θα αξίζω μόνο αν…», «Θα αξίζω μόνο όταν…», «Θα αξίζω μόνο όσο έχω…» ή «Άξιζα τότε που ήμουν…»

Πόσες τέτοιες περιοριστικές φράσεις έχουμε πει και ακούσει;

«Θα αξίζω μόνο όταν βγάλω λεφτά», «Θα αξίζω μόνο όταν χάσω κιλά», «Θα αξίζω μόνο αν πάρω εκείνο το ρούχο», «Θα αξίζω μόνο όταν βρω ταίρι», «Θα αξίζω όταν όλοι στη δουλειά με αναγνωρίσουν», «Θα αξίζω μόνο αν οι γονείς μου με αποδέχονται», «Θα αξίζω μόνο όταν οι φίλοι μου με υπολογίζουν», «Θα αξίζω μόνο όσο είμαι Διευθυντής», «Θα αξίζω όταν αποκτήσω το πτυχίο», «Θα αξίζω μόνο αν τα παιδιά μου γίνουν επιτυχημένα», «Θα αξίζω μόνο αν μπορέσω να καταφέρω τα πάντα»

Αν η αξία σου μπορούσε να παρομοιαστεί με μπάλα, αυτές οι φράσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να την ξεφουσκώνουν και να την αχρηστεύουν.

Φράσεις «γεμάτες» με έλλειψη, απελπισία, ανάγκη, περιορισμούς, επαιτεία. Σε κάποιο στάδιο της ζωής μας, δεν έχουμε όλοι ζητιανέψει λίγη αξία; Σε έναν άνθρωπο; Σε μια εργασία; Σ’ έναν προϊστάμενο; Σε μια σχέση;

Μόνο που η ευτυχία, η επιτυχία, η αφθονία, η χαρά μεσ’ τη ζωή μας δεν έρχεται όταν απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας και γινόμαστε «επαίτες» της  αξίας, αλλά όταν γνωρίζουμε την αξία μας και γινόμαστε «διεκδικητές» της ουσίας.

Για να βιώσεις στη ζωή αυτά που θα σε γεμίσουν σαν άνθρωπο, θα πρέπει να κάνεις μια «βουτιά» στον εαυτό σου και ν’ αναγνωρίσεις την αξία σου, ν’ αναγνωρίσεις αυτά που πιστεύεις εσύ για σένα και όχι όσα σου επιβάλλουν άλλοι και, έπειτα, να καλλιεργείς καθημερινά αυτό το αίσθημα ότι αξίζεις να ζήσεις τα πάντα.

«Μη δώσεις στον εαυτό σου την άδεια να «χωρέσει» σε μια μικρή ζωή.

Δεν μπορείς να «χωρέσεις» ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ σε μα μικρή ζωή.»

Les Brown

Οι πτυχές της ζωής σου είναι τόσο πολλές που δεν μπορείς να λες ότι δεν αξίζεις. Απαγορεύεται! Είσαι γιος ή κόρη. Είσαι πατέρας ή μητέρα. Είσαι αδερφός. Είσαι σύντροφος ή σύζυγος. Είσαι φίλος. Είσαι η εργασία σου. Είσαι οι γνώσεις σου. Είσαι η επιχείρησή σου και το νοικοκυριό σου. Είσαι το χόμπι σου. Είσαι η αλήθεια σου. Είσαι οι ιδέες σου. Είσαι το όραμά σου. Είσαι η βοήθεια που δέχτηκες και έδωσες. Είσαι η νοοτροπία σου. Είσαι οι εμπειρίες σου. Είσαι τα ταξίδια σου.

Είσαι τα πιστεύω σου.

Και σε καμία περίπτωση δεν μπορείς ν’ αφήσεις τα δικά σου πιστεύω να σαπίζουν, να καταπατούνται, να χάνονται.

Να θεωρούνται ότι δεν αξίζουν.

Το μονοπάτι για την ανακάλυψη της αξίας μας πρέπει να «ανοιχτεί» και να διαβεί από εμάς τους ίδιους. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει σε μας την αξία μας παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. 

Αν έχεις μάθει να ορίζεις την αξία σου σύμφωνα με τις γνώμες και τις πράξεις των άλλων, τότε θα πρέπει να κάνεις ένα βήμα «πίσω» και να επαναπροσδιορίσεις την αξία σου χωρίς όλα αυτά.

Και αυτό γίνεται με μια συνειδητή προσπάθεια αναγνώρισης και αποδοχής του εαυτού μας ως σπουδαίο, μα ατελή, λόγω ανθρώπινης φύσης. Με τίποτα, όμως, ανεπαρκή ή ανάξιο.

Πάντοτε θα αξίζουμε όσο έχουμε φροντίσει να πείσουμε το μυαλό μας ότι αξίζουμε. Εμείς γνωρίζουμε τα βιώματά μας, τα όνειρά μας και τον τρόπο σκέψης μας, οπότε εμείς καθορίσουμε την αξία μας.

Αν αφήσουμε άλλους να καθορίσουν την αξία μας, το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα υποτιμημένο.

Και η δική σου ζωή δε χωράει τίποτα υποτιμημένο…

Γιατί αξίζει…

Σωστά;

Ενισχυτικά άρθρα:

1% της ημέρας αρκεί για να νιώσεις παντοδύναμος

Η ανάγκη σου για «αποδοχή» θα σε κάνει αόρατο

Με κάθε νέα γέννηση έρχεται ένας θάνατος, με κάθε αποτυχία έρχεται μια επιτυχία, με κάθε πόρτα που κλείνει, ανοίγει ένας νέος κόσμος.

Αυτά τα ξέρεις.

Ωστόσο, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου είναι να θεωρεί ως συμφορά οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει στη ζωή του και παράλληλα να μην ευγνωμονεί την ίδια τη ζωή για τα θετικά που μέχρι τώρα του έχει προσφέρει.

Η αρνητική πλευρά της ζωής θα είναι σχεδόν πάντα δίπλα σε κάθε θετική. Γι’ αυτό θα πρέπει να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε, έτσι ώστε να ωφεληθούμε από το μάθημα που μας προσφέρει.

Αντικειμενικά, οι μεγάλες συμφορές της ζωής που μας βρίσκουν απροετοίμαστους είναι λίγες, πχ. φυσικές καταστροφές ή απώλεια ζωής κάποιου προσώπου. Μας βρίσκουν απροετοίμαστους, διότι δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε και ακριβώς για το λόγο αυτό πονάνε πιο πολύ. Ούτε να τις αποδεχτούμε εύκολα μπορούμε, γεγονός που μας κάνει  να θεωρούμε ότι η ζωή είναι άδικη.

Ναι, η ζωή είναι άδικη σε μερικές περιπτώσεις, όμως, η αλήθεια είναι ότι δεν μας είπε κανείς πως θα ζήσουμε μια ζωή απόλυτης δικαιοσύνης.

Μόλις αντιληφθείς, ότι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που αναπόφευκτα θα συμβούν στη ζωή όλων μας, η ζωή σου έχει τον χαρακτήρα που της δίνεις, θα αρχίσεις να την αντιμετωπίζεις με περισσότερο θάρρος, ψυχραιμία, σύνεση και ετοιμότητα.

Όπως προαναφέραμε, η ζωή είναι μισή αρνητική.

Και η ζωή με την αρνητική της έννοια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα γεγονότα που δε θες να συμβούν, αλλά συμβαίνουν.

 Ένας απρόσμενος θάνατος, μια αποτυχία σε εξετάσεις για τις οποίες προετοιμαζόσουν και μοχθούσες καιρό, ένας χωρισμός που σ’ έχει καταρρακώσει, μια ιατρική διάγνωση που σου δημιουργεί φόβους, μια ασθένεια που θέλει προσοχή, συχνή παρακολούθηση και χρόνο, μια απόρριψη της μεγάλης ιδέας σου, μια απόλυση σε δύσκολη οικονομική περίοδο, ένας τραυματισμός που σε «πηγαίνει» πίσω, ένα εργασιακό λάθος που σου «στοιχίζει», ένα γερό τρακάρισμα που το αμάξι γίνεται σμπαράλια, αλλά βγαίνεις σώος, μια διάρρηξη στο σπίτι σου, μια χρεωκοπία της επιχείρησής σου.

Από κάθε μια αρνητική εμπειρία που επιβιώνεις, ο χαρακτήρας σου πλάθεται, χτίζεται και δυναμώνει. Βγαίνεις λαβωμένος, μα δυνατότερος. Γιατί σου συνέβη και πέρασε. Γιατί, μόλις, τελείωσε και ήρθε η ώρα να το ξεπεράσεις.

Καμία αρνητική κατάσταση δεν ήρθε για να μείνει. Έρχονται όλες για να φύγουν.

Για την ακρίβεια, δεν θα έχεις ποτέ μια στιγμή χωρίς να έχεις ένα πρόβλημα είτε μικρό είτε μεγάλο. Απλώς, οι άνθρωποι έχουν την τάση είτε να μεγεθύνουν το πρόβλημά τους είτε να μην βλέπουν τίποτα άλλο πέρα από αυτό, θεωρώντας το πρόβλημά τους ως μια μεγάλη συμφορά που τους έτυχε.

Και οι δύο τύποι ανθρώπων επιλέγουν να δουν έτσι την κατάσταση, διότι έτσι έχουν μάθει και έχουν συνηθίσει να κάνουν. Επίσης, εμπλουτίζουν την ιστορία τους με μιζέρια, κακομοιριά και αίσθημα θυμού για τους εαυτούς και την τύχη τους τόσο πολύ που καταλήγουν να βρίσκονται παγιδευμένοι σε αδιέξοδο.

Δεν έχεις γνωρίσει ανθρώπους που νιώθουν να «πνίγονται» σε μια κουταλιά νερό, επειδή, απλά, τους χάλασε ο φορτιστής ή ένα εξάρτημα του αυτοκινήτου ή έχασαν το τρένο ή λερώθηκε το νέο τους πουκάμισο;

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει ποτέ να αντιμετωπίζουν μια δυσκολία στη ζωή τους και από συνήθεια, σε όλες τις δυσκολίες που τους έχουν τύχει η αντίδρασή τους είναι η γκρίνια, η μιζέρια και η απόδοση ευθυνών στο θεό ή την τύχη τους. Κρατούν, δηλαδή, μια παθητική στάση στα γεγονότα. Δεν φταίνε, έτσι έχουν μεγαλώσει. Κανείς δεν τους έμαθε τον διαφορετικό τρόπο σκέψης.

Η στάση που θα κρατήσεις σ’ αυτές τις αρνητικές στιγμές είναι που θα καθορίσει το μέλλον σου και εσένα ως άνθρωπο.

Όταν νιώθεις πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις σε κατακλύζει, κάνε ένα βήμα «πίσω». Αξιολόγησε την κατάσταση. Αναλογίσου το πρόβλημα, ζύγισε τις λύσεις και, έπειτα, μεθοδευμένα δράσε. Ανέπτυξε μια ενεργητική και δημιουργική δράση.

«Κανένα πρόβλημα δε μπορεί να λυθεί από το ίδιο επίπεδο συνείδησης που το δημιούργησε.»

Albert Einstein

Ό,τι έγινε ,έγινε. Οπότε, αποδέξου το γεγονός και άλλαξε τη συνέχεια του γεγονότος, εφόσον το επιθυμείς. Άλλαξε την επίδραση που προκαλεί το γεγονός.

Απόφυγε να κατηγορείς τον εαυτό ή την τύχη σου για ό,τι έγινε. Δεν μπορείς να αλλάξεις το αποτέλεσμα του γεγονότος, χάνεις πολύτιμο χρόνο και το κυριότερο είναι ότι γεμίζεις τον εαυτό σου με αρνητικές σκέψεις και κρίσεις που δεν σε βοηθούν να δράσεις σωστά στη συνέχεια. Μπορείς, όμως, να αλλάξεις την επίδραση που θα έχει το γεγονός.

Δύο καταστάσεις που πρέπει να αποφύγεις:

1. Το να κάτσει κανείς να «κλαφτεί» και ν’ αναφωνεί διαρκώς «γιατί σε μένα;», δεν τον βοηθά να απεμπλακεί από το πρόβλημα και να σκεφτεί λύσεις. Αντιθέτως, τον «βουλιάζει» περισσότερο στο βούρκο.

2. Η ερώτηση «Γιατί έγινε;» είναι απαγορευτική τη δεδομένη στιγμή. Διότι καμία απάντηση δεν θα σε ωφελήσει εκείνη την ώρα, όσο αιτιολογημένη και αν είναι. Θες να λύσεις το πρόβλημα. Επομένως, η σωστή ερώτηση είναι : «Πως θα το λύσω;» Ο απολογισμός έρχεται στη συνέχεια.

Είναι στο χέρι σου να δεις την κατάσταση ως συμφορά ή ως μάθημα, έστω κι ας είναι σκληρό, επίπονο ή ψυχοφθόρο.

Όταν τη στιγμή που καλείσαι να επιλύσεις ένα πρόβλημα, σε απασχολήσει περισσότερο το πώς δημιουργήθηκε, σε έχει, ήδη, κυριεύσει. Σ’ έχει εγκλωβίσει στο ίδιο επίπεδο συνείδησης. Σ’ έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Ή θα το αφήσεις να σε καταστρέψει ή θα το κάνεις μια πολύτιμη εμπειρία.

Η στάση που θα κρατήσεις από τη στιγμή ενός αρνητικού γεγονότος κι έπειτα είναι που θα σε μετατρέψει από χαμένο σε νικητή. Εάν έχεις από την πρώτη στιγμή νοοτροπία winner, στο τέλος είναι σίγουρο ότι δεν θα είσαι looser.

Ένα αρνητικό γεγονός μετατρέπεται σε πολύτιμη εμπειρία, ανάλογα με τον τρόπο σκέψης που υιοθετούμε. Όλοι γνωρίζουμε μια έκφραση: «Όλα μεσ’ τη ζωή είναι.» Τη χρησιμοποιούμε, συνήθως, για να παρηγορήσουμε άλλους σε δύσκολες στιγμές τους, όμως, στη δική μας δύσκολη στιγμή δεν υιοθετούμε αυτή την στάση.

Ας αναγνωρίσουμε, λοιπόν, ότι όλα μεσ’ τη ζωή είναι. Κάτι θα συμβεί σε μένα, κάτι άλλο σε σένα, κάτι διαφορετικό σε άλλον. Η πραγματικότητα, όμως, αποκτά τη μορφή που της δίνεις.

Ό,τι συμβαίνει, είναι για να με κάνει καλύτερο.

Μέσα στο κακό, μέσα στον πανικό, μέσα στη αδικία ή την ατυχία, υπάρχει κάτι, για το οποίο μπορείς να είσαι ευγνώμων. Κάτι για να «πιαστείς», να στηριχθείς και να ξανασταθείς στα πόδια σου. Και αυτό το κάτι είναι μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο από αυτό που σου έτυχε.

Γιατί η ζωή σου είναι «μεγαλύτερη» από αυτά που σου τυχαίνουν.

Αποδέξου την αρνητική πλευρά της ζωής…

Υποδέξου την σαν ένα «υποχρεωτικό μάθημα»…

Και διαχειρίσου την κατάσταση με σκοπό στο τέλος να κερδίσεις…