Αυτοί οι άνθρωποι, συχνά, δεν δίνουν προσοχή στο ότι είναι δυστυχισμένοι και ποτέ δεν εξετάζουν τον τρόπο σκέψης και τις επιλογές που τους οδήγησαν στο σημείο αυτό. Αν το έκαναν, θα μπορούσαν να αντιστρέψουν αυτή τη δυστυχία που βιώνουν σε μια γεμάτη από όμορφα συναισθήματα ζωή. Σε μια ζωή με νόημα.

Περιορισμένες πεποιθήσεις

Το προτέρημα της ανθρώπινης φύσης είναι ότι είμαστε εξοπλισμένοι με ένα μυαλό που μπορεί να σκεφτεί και να δημιουργήσει τα πάντα.

Το ελάττωμα της ανθρώπινης φύσης είναι ότι πολλές φορές επιλέγουμε να μην αξιοποιούμε στο έπακρο τις δυνατότητες μας, με αποτέλεσμα να ζούμε περιορισμένα.

Για οτιδήποτε έχει να κάνει με το εξωτερικό περιβάλλον μας, «έξω από τον εαυτό μας», γνωρίζουμε επακριβώς τη λειτουργία του ή, αν όχι, δείχνουμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για να τη μάθουμε και να την τελειοποιήσουμε.

Για οτιδήποτε έχει να κάνει με τον εσωτερικό κόσμο μας, «μέσα στον εαυτό μας», δεν εντρυφούμε, αλλά περισσότερο εικάζουμε και μένουμε σ’ αυτά που, επιφανειακά, θεωρήσαμε.

Η επιφανειακή εξέταση προσφέρει επιφανειακές κρίσεις. Οι επιφανειακές κρίσεις οδηγούν σε επιφανειακά συμπεράσματα. Και τα επιφανειακά συμπεράσματα γίνονται πεποιθήσεις, συχνά περιορισμένες, διότι δεν έχουμε ξεκάθαρη γνώση και εικόνα των πραγμάτων.

Γνωρίζουμε άριστα πώς να χρησιμοποιούμε ένα κινητό ή με ποιο σύστημα θα παίξει η ομάδα μας ή ποια ρούχα θα φορεθούν την άνοιξη παρά το τι μας  κάνει πραγματικά χαρούμενους ή τι αξίζει στη ζωή μας ή γιατί μπορεί να ξυπνάμε απογοητευμένοι.

Καταλήγουμε να πιστεύουμε ότι η ζωή είναι δύσκολη, γεμάτη πόνο, στεναχώρια και μιζέρια. Ότι «έτσι είναι και δεν αλλάζει». Ότι «δεν είμαι αρκετά έξυπνος, ελκυστικός, άξιος» Ότι «φταίει η τύχη» ή «οι περιστάσεις της ζωής μας». Ότι «την μοίρα μας την ξέρουμε…», «το σύστημα φταίει για όλα», «ποτέ δε θα διαλέξουν εμένα», «αυτά δεν είναι για μας» ή «τι καλά που ήταν παλιότερα».

Με τόσο αποθαρρυντικές σκέψεις και πεποιθήσεις πως μπορεί ένα άτομο να προοδεύσει στη ζωή του;

Αυτό που είμαστε σήμερα και ο τρόπος που λειτουργούμε στη ζωή είναι μια εξωτερική εκδήλωση του τι πιστεύουμε εσωτερικά για μας. Μια απεικόνιση των πεποιθήσεων που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ό,τι έχουμε κάνει μέχρι τώρα είναι μια πιστή αντιγραφή, μια αναπαραγωγή αυτών που υποσυνείδητα πιστεύουμε για τον εαυτό μας, τη ζωή και το μέλλον μας.

Αυτά που πιστεύουμε έχουν διαμορφώσει ένα σύστημα πεποιθήσεων, βάσει του οποίου ενεργούμε. Είναι κάτι σαν μια αόρατη δύναμη που καθορίζει τη συμπεριφορά μας.

Το σύστημα πεποιθήσεων είναι ένα σύμπλεγμα σκέψεων και απόψεων μας, που προέρχονται κυρίως από προηγούμενες εμπειρίες μας, τραυματικές ή ευχάριστες, βάσει των οποίων έχουμε χαρακτηρίσει τι είναι καλό και τι κακό, σωστό ή λάθος, εφικτό ή ανέφικτο.

Oι πεποιθήσεις, μαζί με την προσωπικότητα και τις συνήθειές μας επηρεάζουν τις αποφάσεις που παίρνουμε, τις πράξεις που κάνουμε ή, ακόμα, και τον τρόπο επικοινωνίας μας με τους υπόλοιπους.

«Οι πεποιθήσεις διαμορφώνουν τη ζωή σου»

Anthony Robbins

Ουσιαστικά, επηρεάζουν τη ζωή μας και την αντίληψη που έχουμε για μας και τον κόσμο.

Αποτελούν μια δύναμη δημιουργίας ή καταστροφής, καθώς ως άνθρωποι έχουμε την εκπληκτική ικανότητα να δημιουργούμε ουσία και να δίνουμε νόημα σε όλες τις εμπειρίες μας.

Αν π.χ. κάποιος βιώνει μια οικονομική δυσπραγία, οι πεποιθήσεις του είναι αυτές που θα τον οδηγήσουν στην προσπάθεια για την ανάκαμψη των οικονομικών του ή στην οικονομική καταστροφή του.

Ο δρόμος για την προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη μας ξεκινάει με την αλλαγή των πεποιθήσεων

Όταν το κινητό μας «κολλήσει», γνωρίζουμε πώς να κάνουμε επανεκκίνηση.

Όταν το μυαλό μας «κολλήσει», γνωρίζουμε πώς να κάνουμε επανεκκίνηση;

Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε για να επαναπρογραμματίσουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε είναι να έχουμε επίγνωση των σκέψεών μας.

Να γνωρίζουμε τι σκεφτόμαστε, γιατί το σκεφτόμαστε, αν ισχύει κι αν βοηθάει στην ανάπτυξή μας η υιοθεσία μιας τέτοιας σκέψης. Ν’ αναγνωρίσουμε, γιατί έχουμε μια συγκεκριμένη πεποίθηση και, αν αυτή μας ωφελεί. Αν είναι αρνητική και βλάπτει την προσωπικότητα και τους στόχους μας, απλώς, την αντικαθιστούμε με μια θετική.

Είναι διαφορετικό να είσαι δυσαρεστημένος με μια κατάσταση κι, αφού το αντιληφθείς, να προσπαθείς να το αλλάξεις και διαφορετικό να μην κάνεις τίποτα.

Στη μια περίπτωση αποκτάς τον έλεγχο της ζωής σου, ενεργοποιείσαι και με την προσπάθεια που καταβάλλεις «ανοίγονται» μπροστά σου όλα τα πιθανά ενδεχόμενα βελτίωσης της ζωής σου. Γίνεσαι ανώτερος των περιστάσεων. Προοδεύεις.

Στην άλλη περίπτωση, βολεύεσαι παθητικά σε μια κατάσταση απραξίας που σε ωθεί να κάνεις τις ίδιες και τις ίδιες σκέψεις, δημιουργώντας πεποιθήσεις που σε περιορίζουν να δεις την κατάσταση από ένα ανώτερο επίπεδο. Συμβιβάζεσαι με τις περιστάσεις. Βαλτώνεις.

Το δεύτερο είναι να χωρίσουμε τις σκέψεις σε θετικές και αρνητικές ή υποστηρικτικές και αποθαρρυντικές ή μεγάλες και μικρές, ανάλογα με τον αν μας βοηθούν να πετύχουμε το σκοπό μας ή μας απομακρύνουν από αυτόν.

Προσωπικά, μετά από κάθε σκέψη, συνειδητά, αναρωτιέμαι: «Αυτή η σκέψη με μεγαλώνει ή με μικραίνει ως άνθρωπο;» και, αναλόγως, την επεξεργάζομαι προς όφελός μου ή την απορρίπτω.

Οι θετικές δηλώσεις δημιουργούν θετικές πεποιθήσεις.

Μια σκέψη του τύπου: «Διαβάζω για τις εξετάσεις, αλλά πάλι θα μπουν δύσκολα θέματα που δεν θα γράψει κανείς καλά» αντιλαμβανόμαστε ότι δεν βοηθάει κάποιον ούτε να είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του ούτε να πετύχει. Επιπλέον, υποσυνείδητα, το άτομο αφήνεται να στηριχτεί  σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως η τύχη.

Αντιθέτως, μια σκέψη όπως: «Διαβάζω για τις εξετάσεις, γιατί αυτή τη στιγμή αυτό είναι που έχει σημασία για μένα. Δίνω τον καλύτερο εαυτό στην προετοιμασία μου και αναμένω τα καλύτερα» λειτουργεί πλήρως υποστηρικτικά προς το άτομο που την αναπαράγει. Υποσυνείδητα, το άτομο πιστεύει στον εαυτό του, καθώς υιοθετεί μια θετική προς την εξέλιξή του δήλωση.

Οι θετικές δηλώσεις μπορούν να αποδειχθούν βάλσαμο για τη δημιουργία μιας υγιούς προσωπικότητας και μιας ευτυχισμένης ζωής. Μερικές από αυτές είναι οι εξής: «Είμαι ανώτερος των περιστάσεων που αντιμετωπίζω», «Μπορώ ν’ αποφασίσω πως θα νιώθω κάθε στιγμή», «Μπορώ να καταφέρω τα πάντα», «Με την ευγένεια πάντα κερδίζω», «Έχω τόσα να προσφέρω», «Τα καλύτερα έρχονται για μένα», «Όλα γίνονται, όχι μόνο για καλό, αλλά για το καλύτερο απ’ όλα τα καλά».

Το τρίτο και τελευταίο βήμα προς την αλλαγή πεποιθήσεων είναι η Υπομονή.

Ζούμε σε μια εποχή που η Υπομονή έχει «εξατμιστεί». Όλοι, θέλουν τα πάντα τώρα, άμεσα και σίγουρα. Λίγοι από αυτούς που πραγματοποιούν αλλαγές, έχουν εξοπλιστεί με την Υπομονή που απαιτείται για να δουν τα αποτελέσματα αυτών των  αλλαγών να συμβαίνουν.

Σαν σκέψη, μια απόφαση μπορεί να παρθεί στιγμιαία. Επίσης, σαν σκέψη, μια πεποίθηση μπορεί να μεταλλαχθεί στιγμιαία μέσω μιας σειράς θετικών δηλώσεων από αποθαρρυντική σε υποστηρικτική.

Ωστόσο, ο παλιός εαυτός μας και η κοινωνία θα προσπαθήσουν να επανεξουσιάσουν τις σκέψεις μας και να μας οριοθετήσουν στο παλιό, γνώριμο, οικείο και δίχως πόνο πλαίσιο που ζούσαμε, δρούσαμε και σκεφτόμασταν.

Χρειάζεται, λοιπόν, να βρισκόμαστε σε διαρκή εξέταση των όσων πιστεύουμε και αρκετή Υπομονή για να δούμε τα αποτελέσματα που θα έχει στη ζωή μας η επίδραση των θετικών πεποιθήσεων.

Τέλος, ένα μικρό παράδειγμα περιορισμένων πεποιθήσεων είναι αυτό του ελέφαντα.

Όταν ένας μικρός ελέφαντας εκπαιδεύεται, του δένουν το πόδι μ’ ένα σκοινί από έναν στύλο που είναι στερεωμένος στο έδαφος, για να τον κρατήσουν περιορισμένο. Παρά τις προσπάθειές του, ο ελέφαντας δεν μπορεί να σπάσει το σκοινί και μαθαίνει ότι πρέπει να παραμείνει στην οριοθετημένη περιοχή.

Καθώς η πεποίθηση αυτή έχει ριζώσει τόσο πολύ μέσα του, ακόμα και όταν μεγαλώσει, ο ελέφαντας δεν προσπαθεί καν να σπάσει το σκοινί, γιατί έχει μάθει να ζει περιορισμένος.

Είναι καλό να σκεφτούμε ότι είμαστε άνθρωποι και όχι ελέφαντες.

Μπορούμε να απελευθερωθούμε από τους περιορισμούς που οι ίδιοι έχουμε θέσει στους εαυτούς μας.

Αρκεί να το θελήσουμε.

Ενισχυτικά άρθρα:

Ζώνη Άνεσης: Μήπως να επεκτείνεις τα όρια σου;

Φόβος: Μήπως σε κρατάει «μικρό»;

Είμαστε κάτι σαν μηχανές προσαρμοστικότητας. Σαν όργανα υιοθεσίας κατάλληλων συμπεριφορών σε κατάλληλες στιγμές.

Σε όποια κατάσταση τοποθετήσουμε τον εαυτό μας, μετά από ορισμένο διάστημα θα την έχει συνηθίσει. Αυτή η συνήθεια δημιουργεί ένα γνώριμο περιβάλλον μέσα στο οποίο ο κάθε άνθρωπος ζει, δρα και σκέφτεται.

Ένα απλό παράδειγμα είναι αυτό ενός νέου οδηγού που τις πρώτες φορές που μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητο είναι αγχωμένος και θεωρεί ότι δεν θα καταφέρει να συγχρονίσει όλες τις κινήσεις που απαιτούνται για να οδηγήσει, ενώ μετά από λίγο καιρό, όχι μόνο οδηγεί περίφημα, αλλά συγχρόνως μπορεί να κάνει επιπρόσθετα πράγματα όπως να ακούει ραδιόφωνο, να σιγοτραγουδάει, να μιλάει στο κινητό ή να τρώει.

Άλλο παράδειγμα είναι αυτό του ατόμου που βιώνει μια απώλεια ενός προσώπου ή ένα χωρισμό. Από άτομο που πίστευε ότι, ίσως, δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτόν που έφυγε, γίνεται το άτομο που προσαρμόζεται στη νέα κατάσταση και μαθαίνει να την υπομένει ή και την ξεπερνά.

Και στα δύο παραδείγματα, ο τρόπος ζωής των ατόμων πριν από μία συγκεκριμένη κατάσταση ήταν γι’ αυτούς γνώριμος και δεδομένος. Μέσα στη  νοητική σφαίρα της ζωής τους δεν υπήρχε κάτι αβέβαιο, μη προβλέψιμο. Ήταν όλα οικεία.

Αντιθέτως, όταν η κατάσταση άλλαξε και έγινε ανοίκεια, τα άτομα αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις, κάνοντας πράγματα ή σκέψεις που μέχρι πρότινος δεν έκαναν.

Η γνώριμη και δεδομένη κατάσταση στη ζωή μας αποτελεί τη Ζώνη Άνεσης μας και για να κάνουμε το «βήμα» παραπάνω θα πρέπει να την υπερβούμε.

Η Ζώνη Άνεσης (comfort zone) αποτελεί μια προσωπικά οριοθετημένη νοητική περιοχή, στην οποία είναι όλα οικεία, ασφαλή, γνώριμα, προβλέψιμα και ελεγχόμενα. Είναι το μέρος που μας κάνει να μην νιώθουμε άγχος ή αμηχανία. Απλούστερα, είναι η κατάσταση που μας κάνει να νιώθουμε «άνετα».

Ο τρόπος που ξυπνάμε, ο τρόπος που πίνουμε τον καφέ μας, ο τρόπος που πηγαίνουμε στη δουλειά, ο τρόπος που εργαζόμαστε, ο τρόπος που επικοινωνούμε, ο τρόπος που περνάμε τη μέρα,ανήκουν στη Ζώνη Άνεσης μας. Ακόμα και οι αποφάσεις που παίρνουμε,στηρίζονται στα όρια αυτής της Ζώνης.

Και μπορεί το γνώριμο και οικείο να ακούγεται ωραίο, όμως, δεν είναι.

Ο κίνδυνος της Ζώνη Άνεσης είναι ότι δεν σου προκαλεί πληγές ή τραύματα και μπορεί ακόμα να σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα.

Πολλοί μπορεί να σκεφτούν ότι είναι ένα καλό μέρος, ωστόσο περισσότερο σε βαλτώνει παρά σε βοηθάει να αναπτυχθείς. Η Ζώνη Άνεσης σε κρατάει πίσω από την πραγματική ανάπτυξη, την επίτευξη των στόχων σου και το εν δυνάμει πολλά υποσχόμενο μέλλον σου.

Διότι κανείς και τίποτα δεν μένει ίδιο και απαράλλαχτο και αν δεν πηγαίνεις εμπρός, τότε σίγουρα πηγαίνεις προς τα πίσω.

Είναι πολλές οι φορές που, ενώ θέλουμε κάτι διαφορετικό στη ζωή μας, καταδικάζουμε μόνοι μας τον εαυτό μας και τον υποχρεώνουμε να είναι «στο ίδιο έργο θεατής».

Το ειρωνικό κομμάτι της Ζώνης Άνεσης είναι ότι όσο προσπαθείς να ζήσεις τη ζωή σου προσπαθώντας να είσαι «άνετος», η ίδια η ζωή θα σου φέρει όλο και περισσότερη ταλαιπωρία, όλο και περισσότερες «άβολες» καταστάσεις.

Όλοι ανησυχούν τόσο πολύ σχετικά με το να έχουν μια «άνετη», ασφαλή και προβλέψιμη ζωή που ξεχνούν ότι ο προορισμός του ανθρώπου είναι η ανάπτυξή του. Δεν θέλουν να συναντήσουν τα όρια τους με αποτέλεσμα να μην μπορούν ποτέ να ξεφύγουν από αυτά.

Ο άνθρωπος αναζητά ασφαλή περιβάλλοντα σε ρουτίνες, εργασίες και σχέσεις, γιατί εκεί μπορεί να κρύψει ή να ξεχάσει τις δικές του ανασφάλειες.

Επομένως, όλοι έχουμε δύο επιλογές:

Είτε να αφοσιωθούμε στην πλήρη ανάπτυξη του εαυτού μας, η οποία θα επέλθει εξερευνώντας τη ζωή πέρα από τη Ζώνη Άνεσης και να πάρουμε τα «ηνία» της διαχείρισης της ζωής μας.

Είτε να «παραδώσουμε» τα κλειδιά στη μοίρα ή την τύχη και να αφήσουμε τη ζωή να συμβεί όπως έρθει.

Αλήθεια, έχεις αναρωτηθεί για τη δική σου Ζώνη Άνεσης;

Ποια είναι τα όρια σου;

Σε βοηθούν να πετύχεις τους στόχους σου; Σε αντιπροσωπεύουν;

Ο δρόμος προς την Επιτυχία συμπεριλαμβάνει στιγμές που θα πρέπει να είσαι πρόθυμος να νιώσεις «άβολα», να νιώσεις αδέξια, ν’αντιμετωπίσεις την άρνηση, την απόρριψη, την αποτυχία, τις σκέψεις σου, να νιώσεις πίεση. Θα πρέπει να είσαι πρόθυμος να νιώσεις αυτά, γιατί με αυτόν τον τρόπο ωριμάζουμε.

Η ανάγκη σου για ασφάλεια θα σε κάνει για πάντα ανασφαλή.

Ο μόνος τρόπος για να αποκτήσεις τη γνώση και την εμπειρία που θα σε βοηθήσει να αναπτυχθείς είναι να δοκιμάσεις πράγματα που ακόμα δεν έχει δοκιμάσει, να κάνεις πράγματα που πριν δεν έκανες, να δημιουργήσεις κάτι που δεν έχεις δημιουργήσει ξανά, να πας σε μέρη που δεν έχεις επισκεφτεί, να συναντήσεις άτομα που δεν συνάντησες ακόμα. Να υπερβείς το γνώριμο. Να σπάσεις τη Ζώνη Άνεσης. Έτσι, αναπτύσσεσαι.

Για την επιτυχία των στόχων στη ζωή σου, η θυσία που θα κάνεις θα πρέπει να προηγείται της επίτευξης τους.

Προπληρώνεις αυτό που επιθυμείς με αυτό που διατίθεσαι να κάνεις για να το αποκτήσεις.

Οπότε, προτείνω να αρχίσεις να προπληρώνεις τη μελλοντική σου επιτυχία με τωρινή προσπάθεια, τωρινό κόπο, τωρινό πρόγραμμα, τωρινή αφοσίωση,τωρινή οργάνωση, τωρινή θέληση, τωρινή όρεξη, τωρινή ενέργεια, τωρινό πλάνο,τωρινή δράση, τωρινή «ταλαιπωρία» αντί για «άνεση». Γιατί, το μέλλον θα σε ξεπληρώσει με αυτά που τώρα κάνεις.

Ξεκίνα, λοιπόν, να επεκτείνεις τη Ζώνη Άνεσης σου.

Ένα βήμα τη φορά αρκεί.Οι μικρές και συνειδητές αλλαγές είναι αυτές που βελτιώνουν τη ζωή μας. Βοήθησε τον εαυτό σου να εισέλθει σε νέες εμπειρίες.

Ξεκίνα να κάνεις τις συναντήσεις που πρέπει, περπάτησε μέχρι το σούπερ μάρκετ χωρίς να πάρεις όχημα, απόλαυσε έναν καφέ ή γεύμα, δίχως να αγγίξεις το κινητό σου τηλέφωνο, ζήτησε αυτό που θέλεις ξεκάθαρα, πλησίασε τα άτομα που θες, ξεκίνα αυτό το πρόγραμμα γυμναστικής που αμελείς καιρό, διεκπεραίωσε μια γραφειοκρατική δουλειά που είσαι υποχρεωμένος από καιρό να κάνεις, διάβασε περισσότερο, χτύπησε νέες πόρτες για την εργασία σου, ξύπνα νωρίτερα ακόμα κι αν δεν είσαι πρωινός τύπος, καταπολέμησε την αναβλητικότητα σου.

Ξεκίνα να κάνεις όσα γνωρίζεις βαθιά μέσα σου ότι έπρεπε να έχεις αρχίσει να κάνεις εδώ και καιρό.

Παράλληλα, μη μένεις σε αυτά μόνο, αλλά εστίασε και στην ανάπτυξη στοιχείων του χαρακτήρα σου. Μέσα από τις πράξεις σου, προσπάθησε να αναπτύξεις τα καλά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης πλευράς σου, όπως την προθυμία, την ευγένεια και τη συμπόνια, αντί για τη ζήλια που ως τώρα μπορεί να ένιωθες. Ανάπτυξε τα στοιχεία που στις μέρες μας είναι δυσεύρετα και θεωρούνται πολύτιμα.

Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε.

Μαρκ Τουαίην

Είσαι ο κύριος δημιουργός της Ζώνης Άνεσης σου. Εσύ ορίζεις την περιοχή, εσύ ρυθμίζεις τα όριά της. Άρα, η επέκταση και η στένωσή της υπόκεινται αποκλειστικά στη δική σου επιλογή.

Η ευθύνη για ένα καλύτερο δυνατό μέλλον για σένα, σου ανήκει…