Έτυχε ποτέ ν’ αποδεχτείς κάτι μόνο και μόνο, επειδή έπρεπε;

Να είπες «ναι» αντί για «όχι» ή να μην εξέφρασες την άποψή σου για να ταιριάξεις με τους υπόλοιπους; Να διάλεξες το ένα κι όχι το άλλο, για να μην σε παρεξηγήσει το σύνολο; Να μην διατύπωσες τις επιθυμίες σου από το φόβο μήπως απορριφθούν;

Όλοι έχουμε νιώσει την ανάγκη για «αποδοχή».

Ειδικότερα, σε πιο μικρές ηλικίες υπάρχει έντονα η ανάγκη να βρίσκεται κάποιος σε μια ομάδα, σ’ ένα γκρουπ, σ ένα σύλλογο, ως ένα μέλος που το αποδέχονται. Αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες, οι άνθρωποι δε σταματούν να αναζητούν την  αποδοχή στην οικογένεια, σε μια σχέση, σε μια δουλειά, σε μια φιλία.

Πράγματι, είναι στιγμές που ψάχνουμε την ασφάλεια στη ζωή μας. Όμως, πολλές φορές δεν την αναζητούμε εκεί που πρέπει, αλλά εκεί που έχουμε συνηθίσει να ψάχνουμε.

Αναζητούμε την αποδοχή μέσα από εξωτερικές καταστάσεις, εξωτερικά γεγονότα, εξωτερικές εκτιμήσεις άλλων και θεωρούμε εσφαλμένα ότι η επιβεβαίωση που θα λάβουμε από το κοινωνικό σύνολο καθορίζει την αξία μας.

Την αξία μας την καθορίζουμε εμείς με όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Μ’ αυτά που εμείς εκτιμούμε και όχι μ’ αυτά που αποδέχεται ο κόσμος.

Πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από ένα αίσθημα προσωπικής ανεπάρκειας που τους δημιουργεί την ανάγκη για αποδοχή. Χρησιμοποιούν τον κύκλο τους ως «καθρέφτη» της προσωπικής τους αξίας και να αναμένουν από τους άλλους να τους πουν αν είναι έξυπνοι, όμορφοι, καλοί, ικανοί, αποδεκτοί, συμπαθητικοί.

Αυτό δείχνει ότι μερικά σημεία της προσωπικότητάς τους, όπως η αυτοπεποίθηση, ο αυτοσεβασμός, η αυτοεκτίμηση, η αντίληψη «ότι είμαστε όλοι διαφορετικές προσωπικότητες»,  δεν έχουν αναπτυχθεί σωστά. Υπάρχει μια αίσθηση έλλειψης κι υποτίμησης ως προς τον πλήρη εαυτό τους και αναζητούν τρόπο να «ανεβάσουν» τους εαυτούς στα δικά τους «μάτια», μέσα από το «πέπλο ασφάλειας» που προσφέρει μια ομάδα.

Το χειρότερο με την τάση για αποδοχή και την εμμονή για επιβεβαίωση είναι ότι κάνει το άτομο παθητικό.

Το κρατά, διαρκώς, απασχολημένο σε μια προσπάθεια να αποδείξει πράγματα σε άλλους για να ενταχθεί σ’ ένα σύνολο. Σε μια προσπάθεια να γίνει «αρεστό».

Ωστόσο, ενεργώντας με ένα τέτοιο μοτίβο συμπεριφοράς, το άτομο υπονομεύει τον πραγματικό εαυτό του και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καταπίεση.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι προσδοκίες έχει κάποιος με αυτή τη συμπεριφορά;

Θες να γίνεις αρεστός ή να γίνεις καλύτερος;

Είναι δύο απόλυτα διαφορετικοί δρόμοι. Όποιος προσπαθεί συνεχώς να γίνει καλύτερος, δε θα μπορέσει να γίνει σε όλους αρεστός. Από την άλλη πλευρά, αυτός που θέλει να γίνει αρεστός, δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει καλύτερος.

«Η ανάγκη σου για αποδοχή θα σε κάνει αόρατο σε αυτόν τον κόσμο.»

Jim Carrey

Πόσο πολλοί άνθρωποι παραμένουν στην αφάνεια, διότι φοβούνται να εκφράσουν αυτό που θέλουν ή νιώθουν άβολα, ανέτοιμοι ή «λίγοι» για να το κυνηγήσουν;

Κι όμως, η στιγμή που κάποιος αποφασίζει να «βγει» από την αφάνεια μπορεί ν αποτελέσει τη δυνατότερη στιγμή της ζωής του!

«Βγαίνω» από την αφάνεια, σημαίνει αποφασίζω, σημαίνει ενεργώ, σημαίνει με γνωρίζω, σημαίνει εκφράζομαι όπως ακριβώς θέλω, δίχως φίλτρα, σημαίνει κάνω όνειρα και τα κυνηγώ, σημαίνει με παίρνω στα σοβαρά, σημαίνει αναγνωρίζω τι θέλω, σημαίνει υποστηρίζω την άποψή μου, σημαίνει διεκδικώ το καλύτερο μέλλον μου, σημαίνει ξεχωρίζω που αφιερώνω χρόνο, σημαίνει αφοσιώνομαι στη δουλειά μου, σημαίνει αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, σημαίνει δίνω τον καλύτερο εαυτό μου με ό,τι καταπιάνομαι, σημαίνει στηρίζω ή δημιουργώ την οικογένειά μου, σημαίνει αναζητώ λύσεις και όχι προβλήματα, σημαίνει κάνω το βήμα, σημαίνει επιχειρώ, σημαίνει ηγούμαι της ζωής μου, σημαίνει …

αντιλαμβάνομαι πως η αξία μου καθορίζεται από αυτό που εγώ πιστεύω για τον εαυτό μου.

Δεν υπάρχει σπουδαιότερη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου από αυτή που αποφασίζει να «εμφανιστεί» στη ζωή με τον τρόπο που θέλει, χωρίς να αγχώνεται για την αποδοχή, την επιβεβαίωση ή το τι θα πει ο κόσμος. Να ζήσει τη ζωή στα δικά του «μέτρα».

Τι κάνεις για να «βγεις» από την αφάνεια;

Πρώτα, το αποφασίζεις. «Τραβάς» μια γραμμή στον τρόπο που λειτουργούσες μέχρι τώρα και πλέον ορίζεις με νέα δεδομένα τις κινήσεις σου. Επιλέγεις να είσαι ο εαυτός σου, με τα θετικά και τα αρνητικά σου, αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη της στάσης σου.

Αποφασίζεις να γίνεις ο καπετάνιος του δικού σου πλοίου, με τρόπο που το πηδάλιο και ο προορισμός να βρίσκονται στον απόλυτο έλεγχό σου. Όπως λέει και ο Jim Carrey «ρίσκαρε να σε δει ο κόσμος σε όλο σου το μεγαλείο».

Έπειτα, ενδυνάμωσε τον εαυτό σου. Για να ενδυναμώσεις τον εαυτό σου, θα πρέπει συνειδητά να έχεις αποφασίσει να το κάνεις. Ενδυνάμωση του εαυτού σου σημαίνει εκπαίδευση.

Η δύναμη του εαυτού σου δεν σου χαρίζεται· την αποκτάς.

Από τη στιγμή που θα θελήσεις κάτι, θα πρέπει να γίνεις δυνατός για να το αποκτήσεις. Και το πώς θα το αποκτήσεις είναι θέμα εκπαίδευσης.

Η εκπαίδευση δεν είναι να ξεφυλλίζεις βιβλία για να δώσεις εξετάσεις, αλλά για να αποκτήσεις γνώσεις που θα σου χρησιμεύσουν, γνώσεις με τις οποίες μπορείς να προσφέρεις κάτι στον εαυτό σου και την κοινωνία, γνώσεις που θα σου επιτρέψουν να «στηρίζεσαι» στα πόδια σου και να δημιουργήσεις έναν ακλόνητο εαυτό που θα είναι ικανός να καταφέρει τα πάντα.

Τότε είναι που «χτίζεις» έναν παντοδύναμο εαυτό· έναν εαυτό που δεν μπορεί να νικηθεί· έναν εαυτό που δεν κάνει πίσω· έναν εαυτό που δεν έχει ανάγκη καμία επιβεβαίωση.

«Οι ισχυροί άνθρωποι δεν θ’ αποφασίσουν να εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους που καταπιέζουν, διότι άπαξ εκπαιδευτείς πραγματικά, δε θα ψάξεις για δύναμη. Θα την αποκτήσεις.»

John Henrik Clarke

Και τέλος, θα πρέπει, όσα αποφάσισες και σε όσα έγινες δυνατότερος, να τα εφαρμόσεις στην πραγματική ζωή. Μόνο μια πράξη τη μέρα αρκεί, για να δεις τη διαφορά.

Προσπάθησε να κάνεις κάτι σήμερα, το οποίο χθες δεν θα έκανες, γιατί μπορεί να ντρεπόσουν, μπορεί να ένιωθες άσχημα, μπορεί να είχες δεύτερες σκέψεις, μπορεί να ένιωθες αδύναμος.

Όμως, ξεπέρασε τα όρια σου και καν’ το.

Αν κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτά που έκανες, αν επιδείξεις θάρρος, τόλμη και δύναμη εκεί που δείλιαζες ή αγχωνόσουν, στο τέλος της ημέρα θα έχεις βγει κερδισμένος.

Θα έχεις γίνει καλύτερος σε σχέση με τον χθεσινό εαυτό σου και αυτό είναι που έχει πραγματική αξία για σένα.

Η εμμονή σου για επιβεβαίωση σε οδηγεί στην αφάνεια…

Και μένοντας στο «βυθό» της αφάνειας στερείσαι

ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ

που μόνο η ανάδυση στην επιφάνεια θα σου επιτρέψει

Ν’ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙΣ…

Ενισχυτικά άρθρα:

Πεποιθήσεις – Απελευθερώσου από τους περιορισμούς

Πως έρχεται η αλλαγή στη ζωή σου;

Με κάθε νέα γέννηση έρχεται ένας θάνατος, με κάθε αποτυχία έρχεται μια επιτυχία, με κάθε πόρτα που κλείνει, ανοίγει ένας νέος κόσμος.

Αυτά τα ξέρεις.

Ωστόσο, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου είναι να θεωρεί ως συμφορά οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει στη ζωή του και παράλληλα να μην ευγνωμονεί την ίδια τη ζωή για τα θετικά που μέχρι τώρα του έχει προσφέρει.

Η αρνητική πλευρά της ζωής θα είναι σχεδόν πάντα δίπλα σε κάθε θετική. Γι’ αυτό θα πρέπει να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε, έτσι ώστε να ωφεληθούμε από το μάθημα που μας προσφέρει.

Αντικειμενικά, οι μεγάλες συμφορές της ζωής που μας βρίσκουν απροετοίμαστους είναι λίγες, πχ. φυσικές καταστροφές ή απώλεια ζωής κάποιου προσώπου. Μας βρίσκουν απροετοίμαστους, διότι δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε και ακριβώς για το λόγο αυτό πονάνε πιο πολύ. Ούτε να τις αποδεχτούμε εύκολα μπορούμε, γεγονός που μας κάνει  να θεωρούμε ότι η ζωή είναι άδικη.

Ναι, η ζωή είναι άδικη σε μερικές περιπτώσεις, όμως, η αλήθεια είναι ότι δεν μας είπε κανείς πως θα ζήσουμε μια ζωή απόλυτης δικαιοσύνης.

Μόλις αντιληφθείς, ότι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που αναπόφευκτα θα συμβούν στη ζωή όλων μας, η ζωή σου έχει τον χαρακτήρα που της δίνεις, θα αρχίσεις να την αντιμετωπίζεις με περισσότερο θάρρος, ψυχραιμία, σύνεση και ετοιμότητα.

Όπως προαναφέραμε, η ζωή είναι μισή αρνητική.

Και η ζωή με την αρνητική της έννοια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα γεγονότα που δε θες να συμβούν, αλλά συμβαίνουν.

 Ένας απρόσμενος θάνατος, μια αποτυχία σε εξετάσεις για τις οποίες προετοιμαζόσουν και μοχθούσες καιρό, ένας χωρισμός που σ’ έχει καταρρακώσει, μια ιατρική διάγνωση που σου δημιουργεί φόβους, μια ασθένεια που θέλει προσοχή, συχνή παρακολούθηση και χρόνο, μια απόρριψη της μεγάλης ιδέας σου, μια απόλυση σε δύσκολη οικονομική περίοδο, ένας τραυματισμός που σε «πηγαίνει» πίσω, ένα εργασιακό λάθος που σου «στοιχίζει», ένα γερό τρακάρισμα που το αμάξι γίνεται σμπαράλια, αλλά βγαίνεις σώος, μια διάρρηξη στο σπίτι σου, μια χρεωκοπία της επιχείρησής σου.

Από κάθε μια αρνητική εμπειρία που επιβιώνεις, ο χαρακτήρας σου πλάθεται, χτίζεται και δυναμώνει. Βγαίνεις λαβωμένος, μα δυνατότερος. Γιατί σου συνέβη και πέρασε. Γιατί, μόλις, τελείωσε και ήρθε η ώρα να το ξεπεράσεις.

Καμία αρνητική κατάσταση δεν ήρθε για να μείνει. Έρχονται όλες για να φύγουν.

Για την ακρίβεια, δεν θα έχεις ποτέ μια στιγμή χωρίς να έχεις ένα πρόβλημα είτε μικρό είτε μεγάλο. Απλώς, οι άνθρωποι έχουν την τάση είτε να μεγεθύνουν το πρόβλημά τους είτε να μην βλέπουν τίποτα άλλο πέρα από αυτό, θεωρώντας το πρόβλημά τους ως μια μεγάλη συμφορά που τους έτυχε.

Και οι δύο τύποι ανθρώπων επιλέγουν να δουν έτσι την κατάσταση, διότι έτσι έχουν μάθει και έχουν συνηθίσει να κάνουν. Επίσης, εμπλουτίζουν την ιστορία τους με μιζέρια, κακομοιριά και αίσθημα θυμού για τους εαυτούς και την τύχη τους τόσο πολύ που καταλήγουν να βρίσκονται παγιδευμένοι σε αδιέξοδο.

Δεν έχεις γνωρίσει ανθρώπους που νιώθουν να «πνίγονται» σε μια κουταλιά νερό, επειδή, απλά, τους χάλασε ο φορτιστής ή ένα εξάρτημα του αυτοκινήτου ή έχασαν το τρένο ή λερώθηκε το νέο τους πουκάμισο;

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει ποτέ να αντιμετωπίζουν μια δυσκολία στη ζωή τους και από συνήθεια, σε όλες τις δυσκολίες που τους έχουν τύχει η αντίδρασή τους είναι η γκρίνια, η μιζέρια και η απόδοση ευθυνών στο θεό ή την τύχη τους. Κρατούν, δηλαδή, μια παθητική στάση στα γεγονότα. Δεν φταίνε, έτσι έχουν μεγαλώσει. Κανείς δεν τους έμαθε τον διαφορετικό τρόπο σκέψης.

Η στάση που θα κρατήσεις σ’ αυτές τις αρνητικές στιγμές είναι που θα καθορίσει το μέλλον σου και εσένα ως άνθρωπο.

Όταν νιώθεις πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις σε κατακλύζει, κάνε ένα βήμα «πίσω». Αξιολόγησε την κατάσταση. Αναλογίσου το πρόβλημα, ζύγισε τις λύσεις και, έπειτα, μεθοδευμένα δράσε. Ανέπτυξε μια ενεργητική και δημιουργική δράση.

«Κανένα πρόβλημα δε μπορεί να λυθεί από το ίδιο επίπεδο συνείδησης που το δημιούργησε.»

Albert Einstein

Ό,τι έγινε ,έγινε. Οπότε, αποδέξου το γεγονός και άλλαξε τη συνέχεια του γεγονότος, εφόσον το επιθυμείς. Άλλαξε την επίδραση που προκαλεί το γεγονός.

Απόφυγε να κατηγορείς τον εαυτό ή την τύχη σου για ό,τι έγινε. Δεν μπορείς να αλλάξεις το αποτέλεσμα του γεγονότος, χάνεις πολύτιμο χρόνο και το κυριότερο είναι ότι γεμίζεις τον εαυτό σου με αρνητικές σκέψεις και κρίσεις που δεν σε βοηθούν να δράσεις σωστά στη συνέχεια. Μπορείς, όμως, να αλλάξεις την επίδραση που θα έχει το γεγονός.

Δύο καταστάσεις που πρέπει να αποφύγεις:

1. Το να κάτσει κανείς να «κλαφτεί» και ν’ αναφωνεί διαρκώς «γιατί σε μένα;», δεν τον βοηθά να απεμπλακεί από το πρόβλημα και να σκεφτεί λύσεις. Αντιθέτως, τον «βουλιάζει» περισσότερο στο βούρκο.

2. Η ερώτηση «Γιατί έγινε;» είναι απαγορευτική τη δεδομένη στιγμή. Διότι καμία απάντηση δεν θα σε ωφελήσει εκείνη την ώρα, όσο αιτιολογημένη και αν είναι. Θες να λύσεις το πρόβλημα. Επομένως, η σωστή ερώτηση είναι : «Πως θα το λύσω;» Ο απολογισμός έρχεται στη συνέχεια.

Είναι στο χέρι σου να δεις την κατάσταση ως συμφορά ή ως μάθημα, έστω κι ας είναι σκληρό, επίπονο ή ψυχοφθόρο.

Όταν τη στιγμή που καλείσαι να επιλύσεις ένα πρόβλημα, σε απασχολήσει περισσότερο το πώς δημιουργήθηκε, σε έχει, ήδη, κυριεύσει. Σ’ έχει εγκλωβίσει στο ίδιο επίπεδο συνείδησης. Σ’ έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Ή θα το αφήσεις να σε καταστρέψει ή θα το κάνεις μια πολύτιμη εμπειρία.

Η στάση που θα κρατήσεις από τη στιγμή ενός αρνητικού γεγονότος κι έπειτα είναι που θα σε μετατρέψει από χαμένο σε νικητή. Εάν έχεις από την πρώτη στιγμή νοοτροπία winner, στο τέλος είναι σίγουρο ότι δεν θα είσαι looser.

Ένα αρνητικό γεγονός μετατρέπεται σε πολύτιμη εμπειρία, ανάλογα με τον τρόπο σκέψης που υιοθετούμε. Όλοι γνωρίζουμε μια έκφραση: «Όλα μεσ’ τη ζωή είναι.» Τη χρησιμοποιούμε, συνήθως, για να παρηγορήσουμε άλλους σε δύσκολες στιγμές τους, όμως, στη δική μας δύσκολη στιγμή δεν υιοθετούμε αυτή την στάση.

Ας αναγνωρίσουμε, λοιπόν, ότι όλα μεσ’ τη ζωή είναι. Κάτι θα συμβεί σε μένα, κάτι άλλο σε σένα, κάτι διαφορετικό σε άλλον. Η πραγματικότητα, όμως, αποκτά τη μορφή που της δίνεις.

Ό,τι συμβαίνει, είναι για να με κάνει καλύτερο.

Μέσα στο κακό, μέσα στον πανικό, μέσα στη αδικία ή την ατυχία, υπάρχει κάτι, για το οποίο μπορείς να είσαι ευγνώμων. Κάτι για να «πιαστείς», να στηριχθείς και να ξανασταθείς στα πόδια σου. Και αυτό το κάτι είναι μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο από αυτό που σου έτυχε.

Γιατί η ζωή σου είναι «μεγαλύτερη» από αυτά που σου τυχαίνουν.

Αποδέξου την αρνητική πλευρά της ζωής…

Υποδέξου την σαν ένα «υποχρεωτικό μάθημα»…

Και διαχειρίσου την κατάσταση με σκοπό στο τέλος να κερδίσεις…